May The Kebap Be With You

Çocukluğum, gençliğim Adana... 18 yıl yuvam olmuş evime gitmek her zaman iyi hissettiriyor elbette. Eşek kadar olsan da oraya girdiğin anda en fazla olsan olsan 10 yaşındasın. Adımımı attım kapıdan; yol yorgunu muyum yoksa evin kokusu mu başımı döndürdü mutluluktan bilmiyorum.

Kimse birbirine belli etmemeye çalışsa da buruktuk. Sedef'siz ilk Adana gezimizdi 4 yıldan sonra. Kuzenler, teyzeler, amcalar... Allah onlardan razı olsun, hepsi bizlere iyi hissettirmek için çabaladı.

Hayat öyle ya da böyle iç yanarken de devam ediyormuş. Onu bol bol anarak, kah gözler dolarak kah gülerek 3 gün geçirdik.

Ne turistik mekanlar, ne de yemek tavsiyeleri; sadece yuvam, ana kucağı baba ocağı var bu yazıda...

Ev içinde ev

Anne salonu.

Anneannem ve dedem

Anne penceresi.

Anne mutfağı.

Mis limon.

Yeşil

Daha fazla yeşil

Babaannemden miras ortancalar.

Mustafa ve toprak aşkı.

Kebapsız Adana ziyareti mi? O da ne?

Roxy 

Seyhan.

Ah evet bir tavsiyem var :) AdanaKazım Büfe'de muzlu süt içmeden dönmeyin! (bu muzlu süt başka, muzlu sütten ne olacak demeyin) Mustafa onayladı düşün "ne gerek var" demedi !

Baba saati

Zamanı durdurmak istedim ama...

Döndük Ankara'ya, burdaki yuvamıza.

Ama hep bir yanım eksik hep bir yanım buruk olacak benim. 

Annem, babam, abim, Sedef.

Öyle işte.

Bıraktığınız gibi bulduğunuz insanlar, evler, şehirler olur umarım hayatınızda ♥