Nerelerdeyim ben?

Bu ilk satırı 10 küsür kez sildikten sonra yazabildim. Aklım o kadar dolu ve bir o kadar da karışık ki... Adapte olmam gereken kısa süreli de olsa yeni bir ortam var. Sorumluluklarım var. Ama bu aklın yarısı da Ankara'da İstanbul'da Adana'da Ağrı'da İzmir'de Sinop'ta... Sanki ülke dışında olunca sürekli haber takip etmem lazım gibi geliyor, edemediğim zamanlarda vicdan azabı çekiyorum. Yemekhanede biraraya gelinince insanlar ilk haber var mı ülkeden diyor. Herkes burada bile tedirgin.

Ben neredeyim?





Kahire'de havaalanı şantiyesindeyim. Şantiye kampında kalıyorum. Turist olarak gelmeyi hayal ettiğim Mısır'da iş odaklı günler geçiriyorum. 

Hayır Piramitleri görmedim (henüz). Pozitif düşünsek?

Pozitif düşünmek neydi peki?

Uçak indi akşam saat 8, pilot elektrikli cihazlarınızı kullanabilirsiniz dedi. Telefonu açmamla birlikte onlarca mesaj gelmeye başladı, telefon kilitlendi resmen. Ben hangisini okuyacağımı şaşırmışken. Ölü, Kızılay gibi şeyler okudum.  Allah'ım diyorum nasıl bir hal böyle. Başka yerde olduğum için vicdan yapıyorum  Cansu'nun tabiri ile çamur gibi oldum. Okuyorum mesajları, anlık klostrofobi yaşadım yemin ediyorum. İnsanlar da kıpramıyor. 10 yılda indim sanki o uçaktan. Kalacağım yere giderken o ne ya yağmur mu? Çölde kutup ayısı hesabı; yılda 2-3 kez yağan yağmuru ile karşıladı beni Kahire. Yorgunluk, yer yadırgama ve üzüntü ile sabahı nasıl sabah ettim bilmiyorum... 

Beni yarın bir gün evlenirim de şantiyeye gidemem diye işe almayan güruhlara inat mıdır nedir bilemem acayip bir şevkle uyandım. "Evliyim ve şantiyedeyim"! Ojemi de sürerim baretimi de takarım gibi bir gazla başladım güne. Beni bu hale onlar getirdi. Manasız bir çıkışım da olmuş olabilir. Hatırlamıyorum (hı hı) Ve 12. günü de bitirdim bugün...




1 haftada 3 kitap bitirdim. Odamda internetin az çekiyor olması iyi mi oldu kötü mü oldu bilemedim. Blog okuyamıyorum, siteleri kurcalayamıyorum, online izlerim diye film de getirmedim yanımda ama kitaplara sarıldım. İyi oldu ya... Yeni yıl hedeflerimi mi gerçekleştiriyorum farkında olmadan acaba?

Yavaşlıyorum biraz da... Koşturmam yok iş dışında. Yarı amaçsız olmak hoşuma gitti sanki. Tabi düzenimi hayatımı özledim ama diyorum ya yarı boşluk hoşuma gitti...

Şimdi ben buraya neleri özlediğimi de yazmak niyetindeydim. Sonra utandım. Sonra da dedim ki her şeye inat biz hayata devam etmeyelim mi yani? Şuraya ne yazacağıma bile karar vermek güçleşti. Kısıtlanmak, utanmak ve vicdan yapmak olmalı mı yazarken? Bana ait bir alanda bile kırk kere düşünmek ne yapacağımı?

En fenası sarıyor ruhumuzu: Umutlarımızı yitiriyoruz. En çok korktuğum şey umutsuzluğa kapılmak; türlü olumsuzluğa rağmen umudumu kaybetmemek oldu benim hayat gayem.

Lütfen hayal kurmaya devam edin!






Yorumlar

  1. Rutin dışına çıkmak, tebdili mekan iyidir Mervecim. Ojeli-baretli şantiye azmin için ayrıca tebrikler :) Ve evet lütfen hayal kurmaya devam edelim!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evimi ve düzenimi özledim çok ama cidden iyi geldi :) Hayaller kurmak içindir, onu da elimizden almasınlar. İyi olalım <3

      Sil
  2. Merve, yazdıkların çok iyi geldi, en azından yalnız olmadığımızı biliyoruz... Uzunca bir süredir blogu açıp bir şeyler yazıyorum ama paylaşmaya elim varmıyor, taslaklarda 'daha güzel günler' olsun diye bekliyor yazılar... Ama senin de dediğin gibi hayal kurmaya devam etmek, işte bu çok önemli.
    Kahire'ye bir sürü sevgiler, selamlar :*

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İster istemez kısıtlıyoruz kendimizi. Normal bir tepki sanırım, bak hepimizde oluyor demek ki. Güzel günler bekliyor bizi, sabır <3 Benden de kocaman sevgiler Meriç'cim <3

      Sil
  3. İyi olduğunu bilmek güzel, hepimiz ''bir şeylere rağmen'' iyiyiz işte bir süredir, ben de seni merak ediyordum çok, nerede ve nasıl olduğunu. İnsan ne kolay umut ediyor yeniden, birkaç gün içinde bile ruh hali değişiyor, hava değişiyor, hafıza bile sakinliyor sanki. Piramitleri gezdin mi? Başka kitaplar daha okudun mu? Habersiz bırakma bizi, imkan bulduğun an yaz bu güzel sayfaya. Hep umutlu ve sevimli kalasın :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Uzaklaşmak iyi geliyor bazen her şeyden. Öyle bir fırsat olmuş oldu benim için. Ama geldim yeter dedim geldim :)) Gördüm Piramitleri hoho :)) Harika bir deneyimdi total olarak. Anlatacağım hepsini enerji toplayayım :) Sen de hep buralarda benimle ol inşallah <3

      Sil
  4. Sen bi geri gel hele, bak nasıl güzel olacak <3

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hop geldim :) Güzel oldu her şey. Olacak da... Biliyorum da konuşuyorum. Canım kardeşim <3

      Sil

Yorum Gönder

Piece Of Instagram

Piece Of Cake Facebook