Merhaba !

Bu merhabaların en "karnında kelebek hissi" yaratanı.
En manasızca gülümseteni. 
En endişelisi de bir yandan... 
Size her türlü duyguyu sayfalarca tanımlayabilirim. Mesela aşkı, heyecanı, korkuyu...
Ama bunu nasıl tanımlarım bilmiyorum.

Son bir kaç aydır blogtaki sessizliğin, evle ilgili değişimlere yer veremiyor olmamın, tatil planlarımızı ertelememizin ve pek tabi yemek yapamıyor (hatta yiyemiyor) olmamın pek tatlı bir sebebi var. 

Ailemize minik bir üye katılıyor ❤️ Bir kızımız olacak. 

Şuraya yazarken bile inanamıyorum. Mucizenin sözlük anlamı bu. En azından ben ve Mustafa için. Sanırım sağlıkla kucağımıza alana kadar da inanmakta zorlanacağım.

Sıkıntılı ve zor zamanlar bittiğine şükrederek, geçtiğimiz haftalar itibariyle yarısını da bitirmiş bulunuyorum bu karmakarışık duygulu ve hormonlu yolculuğumun. Önümde 18 hatta 17 hafta daha var. (evet ilk olarak haftalarla konuşmayı öğreniyorsun. Bize ay söyle ne bilelim haftayı diyenlere ise yaklaşık 4 kaldı diyebilirim)

Tek dileğim ona sağlıkla kavuşmak. Ve elimden gelenin en iyisini yapmak onun için. Her şey mükemmel olsun diye çabalayıp anı kaçırmak istemiyorum. İstiyorum ki o sağlıklı ve mutlu bir birey olsun. Becerebilirim bunları değil mi? 

Yaklaşık 4 senedir bloga bir çok konuda yazdım. Döktüm içimi, dışımı, geyik yaptım, güldüm hatta ağladım. Ama bu kadar duyguyu bir arada hissederek yazmadım hiç bir yazıyı. Çok karışığım, yazınca sanki bir daha yaşadım, bir daha duygulandım. Bir toparlayayım da geleyim ben :)

Duble sevgiler, öpücükler, kalpler gönderiyorum ❤️💠❤️