Bir Şeyler Yolunda Değil Sanki?

10 gün önce Karadeniz'deydim, "insan burada yaşlanmaz" demiştim. Sen şu anda Kaş'tasın ve "böyle bir deniz hayatımda görmedim" diyorsun. Arkadaşın baharda Mardin'i ve Diyarbakırı görmeye gitti, hala orada gördüğü harika yerlerin, yediği yemeklerin etkisinde "herkes mutlaka oraları görmeli" diyor.

Bir şey söyleyeyim mi? Nemrut'u görmeden Türkiye'yi gezdim demeyecekmişsin. E oraya gidiyorsan biraz daha kalıp Kapadokya planı da yaparsın artık. Adana-Antep-Urfa 'ya gitmeden kebap yedim ben demeyecekmişsin. Aaa bir de Adana'da Nisan ayında Portakal Çiçeği Festivali varmış (memleket torpili) ve dünyadaki festivallere taş çıkaran cinstenmiş. Efes'e gitmeden sadece Alaçatı-Çeşme yapıp dönmeyecekmişsin.

Çok güzelmiş ülkem öyle diyor herkes. Gerçek olamayacak kadar güzel şeyler varmış Türkiye'de.

Gerçek olmasını istemediğin şeyler de var Türkiye'de. Bir şeyler çok fazla ters gidiyor. Hissediyor musun sen de benim gibi?

Tadı yok böyle, hani hepimiz lay lay lom da, bir şeyler eksik böyle. Elin havada tarif edemiyorsun.

Birileri, bir şeyler tadımızı kaçırdı. Canımızı yaktı çok.

Haber okuyamıyorum, izleyemiyorum ben artık. Kulağa bencilce geliyor farkındayım. İnsanların yaşadıklarını izlerken ağladığım için kanal değiştirip "normal" hayatıma devam ediyorum. Gerçi yine evde ayaklı gazetem var her akşam "Merve hiç iyiye gitmiyoruz, ülke çok karıştı farkında mısın" diye kalbime ve beynime işliyor.

Sürekli içimden iyiye gitmiyor hiç bir şey bu ülkede diyorum ama o sırada pozitif mesajlı kupamda taze kahvenin keyfini çıkarıyorum. Her gün bunu doğrulayan haberleri duyuyorum ahlıyorum vahlıyorum sonra instagramda kahve fotoğrafımı paylaşıyorum.

Cumartesi gecesi çöp kamyonu sesine zıpladım. Bir yerlerde bomba patladı sandım. Türkiye'nin başkentinin merkez ilçesinde güvenli sayılabilecek semtinde... Güven nedir? Kime duyulur? Bilmez olduk.

Bunu yazarken bile kendime kızıyorum, hislerini yazmak kolay Merve değiştirmek için ne yapabilirsin? Ne yapabilirsin ki? Düşünemez ve sorgulayamaz olduk.

Sorgulamak, okumak ve düşünmek lüks oldu. Birilerinden duymak bir şeyleri daha kolay geliyor. Aslını merak etmiyoruz. "Bu böyleymiş biliyor musun" diye kahve sohbetinden öteye gitmiyor memleket kurtarışlarımız. Bunu ben de dahil hepimiz yapıyoruz. Şimdi bugün bu yazıyı yazıp 2 gün sonra Karadeniz'i anlatacağım sana. Ne kadar tutarlıyım değil mi? Bireyler kendi içerisinde tutarsızken ülke nasıl dengede dursun ki? Bazı şeyler de işimize gelmiyor. Değiştirmek için yapabileceğin tek şey oy vermekse mesela, yarın bir gün erken seçim olsa 1 yıl boyunca beklediğin tatiline denk gelse değiştirebilecek misin? Değiştirebilecek miyim? Daha fazla ne yapabileceğim?

Yine buradan bir yazı yazarım belki haber izlerken ağlarım, kurtarır mıyım memleketi böyle sence ne dersin?









Yorumlar

  1. Hislerimi, kafamdakileri ancak birisi bu kadar güzel yazabilirdi. Daha da ötesi, çevremde kiminle sohbet etsem, sanki hep benzeriz. Hepimizde bir tedirginlik, üzüntü, yetersizlik ve kahrolma hali.

    Birşey yapamıyoruz, mutsuzuz, güvensiziz ama idare etmeye, duyup duymazlıktan gelerek hayata devam etmeye çalışıyoruz.

    Sabahları işe giderken, 'bugün metroda bomba olabilir, bu şekilde ölmek istemiyorum' diyerek alternatif rotalar arayan yüzbinlerce insandan biriyim ben de. Ve böyle bir korku halinde olmaktan nefret ediyorum.

    Hep birlikte yazsak, dualar etsek, düzelir mi be Merve, bilmiyorum ki...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Keşke elimizden net bir şeyler gelse Özgecim, değiştirebilsek bir şeyleri. Kendimizi değiştirmekle mi başlasak diyorum, çok mu saçma bir düşünce bilmiyorum. Dedim ya bizler tutarsız oldukça ülke nasıl dengede olsun? Kafamda hiç bir şey oturmuyor. Sonra hayata bir şekilde devam ediyoruz...

      Sil
  2. Merve keşke bir şeyler yapabilsek..Bir şeyleri değiştirebilsek....Ama ülkemde artık düşünmeye korkar olduk...:((.Özelikle seni yazın için tebrik ederim...Bunları yazabilmekde çok önemli..Sevgiler..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Güliz ablacım hoşgeldin tekrar öncelikle, inan yazarken bile kendime kızdım. Şu iki satır yazmaktan fazlasını yapamamak insanı aciz hissettiriyor. Hakkımızda hayırlısı, belki biz bir şekilde gördük ettik ama bizden sonrakiler için daha da endişeliyim...

      Sil
  3. Güvende hissetmemeye alıştırılıyor insan, bu sistem bizi içe kapadı. Ne devlete ne bireye güven kalmadı. Septik yaklaşımlar içerisinde yaşamak, nereye kadar?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok güzel bir tespit, güven duygusu öldürülüyor. Tekrar kazanmak için mi acaba? Bak ne güzel çözdüler her şeyi helal olsun denmesi için mi? Paranoya da devletin bize mirası oldu baksana. Nedir alıştırılmamızın sebebi bu duruma korkarak bekliyorum..

      Sil
  4. Merhaba canım blog keşif etkinliğinden geliyorum takipteyim bana da beklerim:-)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Piece Of Instagram

Piece Of Cake Facebook